Yoga tijdens en na ziekte
In 2025 was ik door ziekte gedurende een langere periode niet in staat om yoga te beoefenen. Mijn ervaring was dat het genezingsproces op dat moment al mijn aandacht opeiste, waardoor ook meditatie moeilijk werd of nauwelijks nog aan bod kwam. Het voelde alsof mijn energie volledig naar herstel ging, en er weinig ruimte overbleef voor innerlijke beoefening.
Naast knieproblemen had ik ook te maken met uitgesproken reumatische klachten. In zo’n fase werd voor mij heel duidelijk dat yoga soms simpelweg betekent: luisteren naar het lichaam, en veel rust nemen. Tegelijkertijd voelde ik ook dat het goed bleef om te bewegen, zolang dit binnen mijn grenzen gebeurde. Voor mij uitte zich dat vooral in wandelen en recreatief fietsen.
Of het nu door het bewegen kwam of door het natuurlijke verloop van herstel, geleidelijk aan nam mijn bewegingsruimte toe. Stap voor stap kon ik weer iets meer, en na ongeveer een half jaar durfde ik voorzichtig opnieuw met yoga te beginnen.
Wat mij in die fase bijzonder raakte, was hoe weldadig het voelde om opnieuw ruimte te creëren in mijn lichaam: vooral in het borstgebied en in de ademhaling. Door het lange tijd niet of minder kunnen bewegen, waren er ongemerkt beperkingen ontstaan — in soepelheid, in ademdiepte, in openheid van de borst. Yoga hielp mij om die ruimte langzaam weer terug te winnen.
In een latere fase werd het ook opnieuw mogelijk om meditatie meer toe te laten. Geleidelijk aan kon ik weer meer bij mezelf blijven, meer aanwezig zijn, meer in het zijn vertoeven. Niet geforceerd, maar als een natuurlijke voortzetting van het lichamelijke herstel.
Ik heb in deze periode geleerd dat de yoga mij niet zomaar behoedt van ziekte, maar
de yoga helpt wel om terug meer ruimte te herwinnen en terug beter in mijn lichaam te komen, binnen de beperkingen die mijn lichaam oplegt.










